ช่วงต้นทศวรรษ 1970s คือจุดที่ความคิดเรื่องโปรตีนจากเชื้อราเริ่มเปลี่ยนสถานะจากข้อเสนอทางวิทยาศาสตร์ที่ยังไม่มีใครสนใจ ไปสู่การเป็นหนึ่งในคำตอบที่ผู้กำหนดนโยบายเริ่มมองอย่างจริงจัง ภาพรวมของโลกในเวลานั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันจากรายงานเชิงลางสังหรณ์ที่พูดถึงวิกฤตอาหารเชิงระบบ พื้นที่เกษตรที่อาจไม่เพียงพอต่อประชากรโลกที่เพิ่มขึ้น และความเชื่อว่าทรัพยากรธรรมชาติจะถึงจุดอิ่มตัวในเวลาไม่นาน บริบทนี้เองที่ผลักให้แนวคิดการผลิตโปรตีนโดยไม่ต้องใช้พื้นที่จำนวนมากถูกหยิบขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง แม้จะไม่ใช่เรื่องใหม่ก็ตาม

แนวคิด “single-cell protein” ถูกพูดถึงมาก่อนหน้านั้นแล้ว แต่ในช่วงนี้มันได้รับความสนใจเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะความพยายามมองหาทางออกที่ต่างไปจากการผลิตอาหารแบบดั้งเดิม การใช้จุลินทรีย์เป็นวัตถุดิบถูกเสนอว่าอาจตอบโจทย์ความเร่งด่วนในยุคที่เรื่องความมั่นคงด้านอาหารกลายเป็นประเด็นสำคัญ การเติบโตของจุลินทรีย์ในถังหมักขนาดใหญ่ดูเหมือนจะเป็นวิธีที่จะหลีกเลี่ยงข้อจำกัดด้านพื้นที่ ผลผลิตที่เพิ่มขึ้นเร็วกว่า และการควบคุมต้นทุนที่นักวิทยาศาสตร์บางกลุ่มมองว่าอาจทำได้แม่นยำกว่าเกษตรทั่วไป

การสำรวจแหล่งโปรตีนใหม่ทำให้ทีมวิจัยหลายแห่งเริ่มตรวจสอบเชื้อราหลากหลายสายพันธุ์ โดยหวังจะพบสิ่งที่สามารถเพาะเลี้ยงได้อย่างเสถียร ให้โปรตีนสูง และไม่สร้างสารพิษที่เป็นอันตราย แนวคิดนี้ยังไม่มีความแน่ชัดว่าจะนำไปใช้จริงได้มากน้อยเพียงใด แต่ความกังวลด้านอาหารในเวลานั้นกำลังผลักให้ทุกความเป็นไปได้ถูกดึงเข้าสู่โต๊ะพิจารณา การค้นหาเชื้อราคุณสมบัติเหมาะสมจึงกลายเป็นงานที่เริ่มมีน้ำหนัก และเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางที่ต่อมาจะก่อกำเนิดเทคโนโลยีโปรตีนจากเชื้อราซึ่งจะถูกเรียกว่า mycoprotein ในเวลาต่อมา

รากฐานที่ปูให้เห็นว่าการเกิดขึ้นของโปรตีนเชื้อราไม่ได้เป็นเพียงความแปลกใหม่ด้านวิทยาศาสตร์ แต่เป็นผลของแรงกดดันจากสภาพแวดล้อมทางเศรษฐกิจ สังคม และนโยบาย ซึ่งร่วมกันสร้างบรรยากาศที่ทำให้แนวคิดนี้กลายเป็นสิ่งที่ถูกมองว่าควรพัฒนาอย่างจริงจัง จากจุดตั้งต้นนี้ เรื่องราวเดินเข้าสู่การค้นพบสายพันธุ์ที่ถูกหยิบมาใช้จริง และจะเป็นแกนกลางของการพัฒนาในช่วงต่อไปของเส้นทางนี้

การค้นพบสายพันธุ์ที่กลายมาเป็นหัวใจของ mycoprotein เกิดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศการคัดกรองเชื้อราจำนวนมากในห้องปฏิบัติการช่วงปลายทศวรรษ 1960s ถึงต้น 1970s ทีมวิจัยที่กำลังมองหาแหล่งโปรตีนใหม่ภายใต้การนำของบริษัทอาหาร Rank Hovis McDougall (RHM) ซึ่งเป็นพันธมิตรทางวิทยาศาสตร์ในระยะเริ่มต้น ต้องทดสอบคุณสมบัติของจุลชีพนับร้อย ไม่ว่าจะเป็นประสิทธิภาพการเจริญเติบโต ความสม่ำเสมอของโครงสร้างเส้นใย คุณค่าทางโภชนาการ หรือความปลอดภัยระดับที่หน่วยงานกำกับดูแลสามารถยอมรับได้ กระบวนการคัดกรองนี้เข้มงวดเพราะเชื้อราหลายชนิดผลิตสารพิษโดยธรรมชาติ และความเสี่ยงนี้ทำให้การตัดสินใจเลือกสายพันธุ์ใดสายพันธุ์หนึ่งต้องมีหลักฐานรองรับชัดเจน

สายพันธุ์ที่ได้รับความสนใจที่สุดในช่วงต้นคือเชื้อรากลุ่ม Fusarium ซึ่งเป็นสกุลใหญ่ที่กระจายอยู่ตามดินทั่วโลก แม้ชื่อสกุลนี้จะไม่เป็นที่คุ้นหูของผู้บริโภคทั่วไป แต่เป็นกลุ่มที่นักจุลชีววิทยารู้จักดีเพราะมีทั้งสายพันธุ์ที่ผลิตสารพิษและสายพันธุ์ที่ไม่แสดงสัญญาณอันตราย การคัดกรองจึงต้องพิจารณารายละเอียดเชิงเคมีและความปลอดภัยควบคู่ไปกับความสามารถในการเจริญเติบโตแบบอุตสาหกรรม

ความก้าวหน้าที่เปลี่ยนทิศทางการพัฒนาเกิดขึ้นเมื่อมีการคัดแยก Fusarium venenatum ซึ่งมีคุณสมบัติต่างจากสายพันธุ์ Fusarium ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเชื้อราทางการเกษตรที่สร้างปัญหา (เชื้อรา Fusarium ส่วนใหญ่มักผลิต “ไมโคท็อกซิน” ซึ่งเป็นสารพิษที่เป็นอันตรายต่อการบริโภค และเป็นสาเหตุของโรคสำคัญในพืชเศรษฐกิจหลายชนิด ดังนั้นการค้นพบ F. venenatum ที่ถูกประเมินแล้วว่าปลอดภัยต่อการบริโภคอย่างสม่ำเสมอในสภาวะการผลิตที่ควบคุมได้ จึงเป็น “กุญแจสำคัญ” ที่ปลดล็อกอุปสรรคด้านความปลอดภัยในการใช้เชื้อราสกุลนี้เพื่อผลิตอาหารเชิงอุตสาหกรรม) สายพันธุ์นี้เติบโตได้รวดเร็วในถังหมัก ให้เส้นใยที่มีลักษณะคล้ายเส้นใยกล้ามเนื้อเมื่อจัดเรียงทิศทาง และไม่พบสัญญาณของสารพิษในระดับที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ ความเสถียรนี้ทำให้มันกลายเป็นตัวเลือกที่นักวิจัยมองว่าอาจนำไปพัฒนาได้จริงในระดับอุตสาหกรรม แม้ในเวลานั้นจะยังห่างไกลจากการเป็นอาหารบนชั้นซูเปอร์มาร์เก็ตก็ตาม

การค้นพบ Fusarium venenatum นำเสนอมิติใหม่ของความเป็นไปได้ในเรื่องโปรตีน เพราะมันทำให้การผลิตแบบ “อาหารจากโรงหมัก” กลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้มากขึ้น ลักษณะเส้นใยตามธรรมชาติของเชื้อราทำให้สามารถปรับแต่งเนื้อสัมผัสได้ใกล้เคียงโปรตีนจากสัตว์ ซึ่งเป็นเป้าหมายที่หลายฝ่ายพยายามจะบรรลุในยุคที่ความกังวลเรื่องปริมาณอาหารกำลังเพิ่มสูงขึ้น ความสม่ำเสมอของการเจริญเติบโตยังช่วยให้คาดการณ์ผลผลิตได้ดี ซึ่งเป็นเงื่อนไขสำคัญสำหรับการพัฒนาเป็นธุรกิจอาหารระดับใหญ่

นี่จึงถือเป็นจุดที่งานวิจัยเริ่มมีความชัดเจนทางเทคนิคมากขึ้น จากการคัดกรองแบบกว้างสู่การระบุตัวผู้สมัครที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการผลิตโปรตีนทดแทนในระยะยาว เรื่องราวหลังจากนี้จะเดินเข้าสู่กระบวนการพัฒนาเทคโนโลยีการผลิตจริง ซึ่งต้องอาศัยทุนขนาดใหญ่และโครงสร้างอุตสาหกรรมที่พร้อมรองรับการทดลองในระดับที่นักวิจัยเพียงอย่างเดียวไม่สามารถทำได้ และนั่นคือสิ่งที่จะเปิดในช่วงถัดไปของเส้นทางนี้

ช่วงที่ Fusarium venenatum ถูกระบุว่าเป็นสายพันธุ์ที่สามารถนำไปใช้งานจริงได้ ทำให้ประเด็นเรื่องโปรตีนจากเชื้อราไม่ได้อยู่ในระดับห้องทดลองอีกต่อไป แต่เริ่มเคลื่อนเข้าสู่พื้นที่ของอุตสาหกรรมที่ต้องมีเงินทุน โครงสร้างโรงงาน และกำลังการผลิตที่มากกว่าที่สถาบันวิจัยใดจะรองรับได้ บทบาทสำคัญตกอยู่กับบริษัทอุตสาหกรรมรายใหญ่ในสหราชอาณาจักรที่มองเห็นความเชื่อมโยงระหว่างเทคโนโลยีนี้กับอนาคตเศรษฐกิจอาหารของประเทศ และ Imperial Chemical Industries หรือ ICI คือองค์กรที่นำกระแสนี้ไปสู่ระดับที่เกินขอบเขตของงานวิทยาศาสตร์เดิม

ICI ไม่ใช่บริษัทด้านอาหาร แต่เป็นผู้ผลิตเคมีภัณฑ์รายใหญ่ที่มีความเชี่ยวชาญด้านกระบวนการหมักอุตสาหกรรม การควบคุมสภาวะทางชีวกระบวนการ และการบริหารระบบขนาดใหญ่ซึ่งต้องอาศัยทั้งทุนและเทคโนโลยีระดับสูง การเข้ามาของ ICI จึงเกิดขึ้นในบริบทที่ตลาดอาหารในสหราชอาณาจักรต้องการทางเลือกใหม่เพื่อลดความเสี่ยงจากความผันผวนด้านปริมาณผลผลิตทางการเกษตร และรัฐเองก็กำลังต้องการผลักดันอุตสาหกรรมที่สามารถสร้างความได้เปรียบในเชิงพื้นที่และทรัพยากร

สภาพเศรษฐกิจช่วงรัฐบาล Margaret Thatcher มีบทบาทสำคัญต่อทิศทางนี้ เพราะเป็นยุคที่การพึ่งพาอุตสาหกรรมหนักถูกทบทวนใหม่ และมีแรงผลักให้ภาคเอกชนขนาดใหญ่ต้องมองหาสินค้าใหม่ที่สามารถขยายได้ในระดับโลก แนวคิด “โปรตีนอุตสาหกรรม” ดูจะอยู่ในจุดที่ทั้งภาคนโยบายและภาคธุรกิจสามารถมองเห็นผลประโยชน์ร่วมกันได้ ไม่ว่าจะเป็นการลดต้นทุนในระยะยาว การครอบครองเทคโนโลยีเฉพาะทาง หรือการสร้างผลิตภัณฑ์ใหม่ที่ตอบโจทย์ความกังวลด้านอาหารในอนาคต

เมื่อ ICI เริ่มพิจารณาข้อมูลของ Fusarium venenatum โครงการนี้จึงไม่ได้มองเฉพาะด้านโภชนาการ แต่พิจารณาในเชิงเศรษฐกิจและโครงสร้างของอุตสาหกรรมด้วย การสร้างสายการผลิตต้องใช้ถังหมักขนาดใหญ่ที่ควบคุมได้อย่างแม่นยำ รวมถึงระบบการตรวจสอบความปลอดภัยที่สูงกว่ามาตรฐานอาหารทั่วไป เพราะนี่คือการสร้างโปรตีนจากสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้มีประวัติการบริโภคในมนุษย์มาก่อน การลงทุนเพื่อสร้างสาธารณูปโภคด้านนี้เป็นสิ่งที่บริษัทขนาดเล็กไม่สามารถรองรับได้ ทำให้ความร่วมมือระหว่างภาควิทยาศาสตร์และบริษัทขนาดใหญ่เป็นสิ่งจำเป็น

แรงผลักจากบริษัทที่มีทุนและกำลังการผลิตขนาดใหญ่จึงทำให้แนวคิดโปรตีนจากเชื้อราก้าวข้ามจุดที่ผู้วิจัยจำนวนมากเคยคิดว่าไม่น่าจะเกิดขึ้นจริงในตลาด การตัดสินใจลงทุนถือเป็นการประกาศว่าระบบอาหารกำลังจะมีพื้นที่ใหม่ ซึ่งไม่ได้ขึ้นอยู่กับการเลี้ยงสัตว์หรือปลูกพืช แต่ตั้งอยู่บนเทคโนโลยีการหมักในโรงงานที่สามารถคาดการณ์อัตราการผลิตได้อย่างแม่นยำกว่า การเปลี่ยนผ่านนี้คือจุดที่เรื่องราวเริ่มเข้าใกล้อุตสาหกรรมอาหารยุคใหม่ และเป็นพื้นฐานของการพัฒนากระบวนการผลิตซึ่งจะถูกขยายความในช่วงถัดไปของเส้นเรื่องนี้

กระบวนการผลิต mycoprotein ที่ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงที่โครงการเริ่มเข้าสู่ระดับอุตสาหกรรม เป็นจุดที่ทำให้แนวคิดโปรตีนจากเชื้อราก้าวจากการทดลองเชิงห้องปฏิบัติการไปสู่การเป็นระบบผลิตอาหารจริง ความเปลี่ยนแปลงนี้เกิดจากการออกแบบสายการผลิตแบบต่อเนื่องที่ต้องรักษาความสม่ำเสมอของเชื้อราตลอดเวลา โดยใช้ถังหมักความจุสูงที่ควบคุมอุณหภูมิ อากาศ อัตราการให้อาหาร และสภาวะทางชีวกระบวนการอย่างละเอียด การรักษาสภาพที่เสถียรคือหัวใจ เพราะเชื้อราแม้จะเจริญเร็ว แต่ก็ไวต่อการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อม และสามารถกลายเป็นสายพันธุ์ที่ไม่พึงประสงค์ได้ หากปล่อยให้ตัวแปรใดตัวแปรหนึ่งคลาดเคลื่อน แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม

การผลิตแบบนี้สร้างสิ่งใหม่ให้กับอุตสาหกรรมอาหาร นั่นคือ “เนื้อสัมผัสที่สร้างขึ้นโดยการจัดเรียงเส้นใยของจุลินทรีย์” แทนที่จะเป็นเส้นใยจากกล้ามเนื้อสัตว์ตามธรรมชาติ เส้นใยของ Fusarium venenatum มีความยืดหยุ่นและสามารถจัดแนวได้ ทำให้ได้โครงสร้างที่คล้ายโปรตีนจากเนื้อสัตว์มากกว่าวัตถุดิบจากพืชทั่วไป แต่เพื่อให้ผลิตภัณฑ์จับตัวเป็นชิ้นและให้เนื้อสัมผัสที่เสถียร จำเป็นต้องเติมโปรตีนจากไข่ ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้ mycoprotein รุ่นแรกไม่สามารถจัดอยู่ในกลุ่มที่ปราศจากวัตถุดิบจากสัตว์ได้ กระบวนการจัดเรียงและทำให้เกิดโครงสร้างนี้คือสิ่งที่ทำให้ mycoprotein แตกต่างจากโปรตีนพืชในยุคเดียวกันอย่างชัดเจน

แม้กระบวนการจะถูกออกแบบอย่างละเอียด แต่ในทางปฏิบัติ การผลิตโปรตีนจากเชื้อราต้องเผชิญความท้าทายด้านความปลอดภัยอยู่เสมอ เพราะการหมักต่อเนื่องเปิดโอกาสให้เกิดการปนเปื้อนจากสายพันธุ์อื่นที่สามารถเติบโตในสภาพเดียวกันได้ หากเกิดการปนเปื้อน ระบบต้องหยุดเดินสายการผลิตทันที และบางครั้งต้องทำความสะอาดทั้งถังหมักในระดับที่ใช้เวลานานกว่าการผลิตจริง ความไม่แน่นอนนี้ทำให้การควบคุมคุณภาพเป็นภาระที่ต้องใช้เทคโนโลยีและบุคลากรเฉพาะทางอย่างต่อเนื่อง เพื่อป้องกันไม่ให้ปัญหาที่เกิดขึ้นในระดับจุลภาคส่งผลต่อความปลอดภัยของผลิตภัณฑ์ปลายทาง

นอกจากนี้ การประเมินความปลอดภัยของผลิตภัณฑ์ใหม่ที่ไม่เคยมีประวัติการบริโภคมาก่อน ทำให้กระบวนการนี้ต้องผ่านการตรวจสอบเข้มงวดยิ่งกว่ามาตรฐานอาหารทั่วไป หน่วยกำกับดูแลต้องตรวจทั้งองค์ประกอบทางเคมี สารพิษตามธรรมชาติที่กลุ่ม Fusarium บางสายพันธุ์สามารถผลิตได้ และผลกระทบระยะยาวต่อผู้บริโภค แม้จะมีการทดสอบอย่างเป็นระบบ แต่ความกังวลยังคงอยู่ในหลายประเทศ ทำให้การอนุมัติผลิตภัณฑ์กลุ่มนี้ต้องใช้เวลานานกว่าที่ผู้พัฒนาคาดหวัง

การออกแบบสายการผลิตแบบนี้คือหลักฐานชัดเจนของความพยายามสร้างอาหารจากสิ่งมีชีวิตที่ถูกควบคุมในระบบปิด ซึ่งเป็นรากฐานของเทคโนโลยีอาหารยุคใหม่ในเวลาต่อมา ช่วงนี้จึงเป็นส่วนที่เผยให้เห็นว่าโปรตีนจากเชื้อราไม่ใช่ผลผลิตของวิทยาศาสตร์เพียงอย่างเดียว แต่เป็นการรวมกันของชีววิทยา วิศวกรรม และการควบคุมกระบวนการระดับอุตสาหกรรม จนเกิดเป็นผลิตภัณฑ์ที่สามารถตั้งอยู่ในตลาดได้จริง และเปิดทางให้เกิดการยอมรับในเชิงนโยบาย ซึ่งจะเป็นปัจจัยสำคัญในช่วงถัดไปของเรื่องราวนี้

การผลักดันให้ mycoprotein ก้าวจากสถานะ “นวัตกรรมในโรงงาน” ไปสู่การเป็นอาหารที่ได้รับอนุญาตให้จำหน่ายอย่างถูกกฎหมาย คือกระบวนการที่สะท้อนความระมัดระวังของหน่วยงานด้านอาหารในยุคที่ความคิดเรื่องการบริโภคจุลินทรีย์ในปริมาณมากยังเป็นสิ่งใหม่ การอนุมัติในสหราชอาณาจักรเกิดขึ้นหลังการประเมินข้อมูลจำนวนมาก ตั้งแต่ความปลอดภัยทางพิษวิทยา โครงสร้างเคมีของผลิตภัณฑ์ วิธีการผลิต ไปจนถึงการติดตามผลกระทบต่อผู้บริโภคในกลุ่มทดลอง การประเมินเหล่านี้ต้องทำอย่างละเอียดเพราะผลิตภัณฑ์ไม่มีประวัติทางวัฒนธรรมหรือประเพณีการกินมาก่อน ทำให้ทุกข้อสรุปต้องตั้งอยู่บนข้อมูลเชิงทดลองเป็นหลัก

เมื่อสหราชอาณาจักรอนุมัติผลิตภัณฑ์ที่พัฒนาโดยใช้ Fusarium venenatum ภายใต้ชื่อทางการค้าว่า Quorn ในปี ค.ศ. 1985 การประกาศดังกล่าวไม่เพียงทำให้ผลิตภัณฑ์เข้าสู่ตลาดได้ แต่ยังสร้างบทบาทใหม่ให้ mycoprotein ในฐานะ “แหล่งโปรตีนแห่งอนาคต” ในสื่อสาธารณะ การสื่อสารเชิงนโยบายในช่วงนั้นมักอ้างว่าผลิตภัณฑ์นี้เป็นคำตอบต่อความกังวลด้านความมั่นคงอาหารและการจัดการทรัพยากร เนื่องจากการหมักเชื้อราต้องใช้พื้นที่น้อยกว่าและไม่พึ่งพาสภาพอากาศเหมือนเกษตรทั่วไป ภาพลักษณ์นี้จึงถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการตลาดซึ่งช่วยให้ Quorn แตกต่างจากโปรตีนพืชที่มีอยู่ในตลาดก่อนหน้า

การสร้างภาพลักษณ์ดังกล่าวยังเชื่อมโยงกับแนวโน้มด้านสิ่งแวดล้อมที่เริ่มถูกพูดถึงมากขึ้นในยุคเดียวกัน แนวคิดว่าการผลิตโปรตีนแบบหมักอาจลดการใช้ที่ดิน ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก และช่วยให้ระบบอาหารมีความยืดหยุ่นมากขึ้น ทำให้ผลิตภัณฑ์ได้รับความสนใจจากสื่อที่มองหานวัตกรรมซึ่งตอบสนองต่อความกังวลด้านอนาคตของโลก แม้ตัวเลขเชิงเปรียบเทียบในเวลานั้นยังมีข้อจำกัด แต่ภาพรวมของการสื่อสารสะท้อนว่าผลิตภัณฑ์กำลังถูกวางตัวเป็นหนึ่งในคำตอบใหม่ของระบบอาหาร

หลังจากเข้าสู่ตลาด การยอมรับของผู้บริโภคถูกขับเคลื่อนด้วยการนำเสนอผลิตภัณฑ์ในรูปแบบที่คุ้นเคย เช่น ชิ้นคล้ายเนื้อบด ไก่ชิ้น และอาหารกึ่งสำเร็จรูป การทำให้ผลิตภัณฑ์อยู่ในรูปแบบใกล้เคียงเนื้อสัตว์เป็นกลยุทธ์สำคัญ เพราะช่วยให้ผู้บริโภคไม่ต้องปรับพฤติกรรมในระดับที่มากเกินไป การวางตำแหน่งเช่นนี้สอดคล้องกับกลยุทธ์ด้านการสื่อสารที่พยายามให้ผู้บริโภคมองผลิตภัณฑ์ในฐานะ “โปรตีนทางเลือกที่ทันสมัย” มากกว่า “อาหารจากเชื้อรา” ซึ่งอาจทำให้เกิดภาพลักษณ์ด้านลบในบางตลาด

เมื่อกระบวนการอนุมัติผ่านไปพร้อมกับการสร้าง narrative ด้านความยั่งยืน ผลิตภัณฑ์จึงเริ่มได้รับพื้นที่ในระบบอาหารของสหราชอาณาจักรและยุโรป และถูกกล่าวถึงในฐานะต้นแบบของอาหารโปรตีนทางเลือกที่ไม่ได้มาจากพืชหรือสัตว์โดยตรง การสื่อสารนี้มีส่วนทำให้ Quorn กลายเป็นหนึ่งในกรณีศึกษาที่ถูกอ้างถึงบ่อยครั้งในบทสนทนาเรื่องอาหารแห่งอนาคต และกลายเป็นพื้นฐานให้ผู้ประกอบการรายใหม่ใช้เป็นตัวอย่างของความเป็นไปได้ในอุตสาหกรรมโปรตีนทางเลือก ซึ่งจะมีอิทธิพลต่อการขยายตัวของเทคโนโลยีนี้ในช่วงถัดไปของเส้นเรื่อง

เมื่อ Quorn เริ่มได้รับการยอมรับในตลาดและมีสถานะเป็นผลิตภัณฑ์ทางเลือกที่ผู้บริโภคคุ้นตา แนวคิดเรื่องโปรตีนจากเชื้อราก็ไม่ได้ถูกจำกัดอยู่ในกรอบของอุตสาหกรรมอาหารสหราชอาณาจักรอีกต่อไป แต่กลายเป็นตัวอย่างสำคัญที่ผู้พัฒนาเทคโนโลยีอาหารยุคใหม่หยิบมาอ้างอิงในฐานะหลักฐานว่าการผลิตโปรตีนโดยไม่พึ่งพาปศุสัตว์สามารถเกิดขึ้นได้จริงในระดับเชิงพาณิชย์ การมีผลิตภัณฑ์ที่จับต้องได้ ทำให้โลกของเทคโนโลยีอาหารในหลายภูมิภาคเริ่มมองว่าการสร้างโปรตีนในโรงงานสามารถเป็นหนึ่งในคำตอบด้านทรัพยากรที่ถูกคาดหวังว่าจะมีข้อจำกัดมากขึ้นในอนาคต

บทบาทของ Quorn ในฐานะบรรพบุรุษของโปรตีนทางเลือกสมัยใหม่เกิดจากจุดที่มันพิสูจน์ให้เห็นว่าการสร้างวัตถุดิบโปรตีนที่ไม่ได้มาจากพืชหรือสัตว์โดยตรงสามารถมีโมเดลธุรกิจที่ยืนระยะได้ และผ่านด่านความปลอดภัยซึ่งเป็นอุปสรรคสำคัญในยุคที่ผลิตภัณฑ์ปราศจากประวัติการบริโภคถูกตรวจเข้มกว่าปกติ ผู้ประกอบการด้านเทคโนโลยีอาหารในช่วงต้นทศวรรษ 2000s มองเห็นความเป็นไปได้นี้และใช้เป็นเหตุผลรองรับว่าอุตสาหกรรมในอนาคตอาจไม่ได้ยึดโยงกับการผลิตอาหารแบบเดิมอีกต่อไป โดยเฉพาะเมื่อเทคโนโลยีด้านชีววิทยาสังเคราะห์เริ่มเติบโตจนสามารถออกแบบจุลินทรีย์และเส้นทางการผลิตได้ซับซ้อนกว่าเดิมมาก

ในขณะเดียวกัน การเติบโตของ Quorn ยังมีผลต่อ narrative ที่แพร่กระจายในตลาดโลกว่าอาหารแห่งอนาคตไม่จำเป็นต้องอยู่บนฐานของเกษตรกรรมดั้งเดิมอีกต่อไป โรงงานผลิตที่ควบคุมได้ตลอดปีถูกนำเสนอว่าเป็นระบบที่ลดความเสี่ยงจากสภาพภูมิอากาศและความไม่แน่นอนของผลผลิตทางการเกษตร ทำให้แนวคิด “โปรตีนจากโรงหมัก” ค่อย ๆ กลายเป็นกรอบความคิดที่ผู้พัฒนาโปรตีนทางเลือกยุคใหม่รับช่วงต่อ ไม่ว่าจะเป็นบริษัทที่ใช้ถังหมักจุลินทรีย์ขนาดใหญ่เพื่อผลิตไขมัน ฮีม เอนไซม์ หรือโปรตีนจำเพาะทางที่เกิดขึ้นในศตวรรษถัดมา

การขยายตัวของเทคโนโลยีอาหารในซิลิคอนวัลเลย์ช่วงทศวรรษ 2010s ทำให้เส้นทางของ mycoprotein ได้รับการตีความใหม่ในฐานะกรณีศึกษาที่แสดงให้เห็นว่าเทคโนโลยีหมักสามารถสร้างตลาดขนาดใหญ่ได้จริง แนวทางนี้สนับสนุนให้ผู้ประกอบการรุ่นใหม่สร้างผลิตภัณฑ์ที่ใช้จุลินทรีย์เป็นแกนนำ ไม่ว่าจะเป็นการผลิตโปรตีนเดี่ยวผ่านวิธี precision fermentation การสร้างเส้นใยคล้ายเนื้อด้วยการควบคุมสภาวะของเชื้อรา หรือการใช้ยีสต์วิศวกรรมในการผลิตโมเลกุลรสชาติซึ่งแต่เดิมหาจากวัตถุดิบธรรมชาติเท่านั้น

นี่คือการสรุปตำแหน่งของ Quorn ในประวัติศาสตร์อาหารทางเลือกว่าไม่ได้เป็นเพียงผลิตภัณฑ์ที่บุกตลาดในยุคหนึ่ง แต่เป็นฐานคิดที่หล่อหลอมวิธีการออกแบบอาหารในยุคต่อมา อุตสาหกรรมโปรตีนจากห้องปฏิบัติการที่กำลังเติบโตในศตวรรษที่ 21 อาศัยบทเรียนจาก Quorn ทั้งในด้านความสำเร็จเชิงเทคนิค ความท้าทายเรื่องความปลอดภัย การยอมรับจากผู้บริโภค และผลกระทบด้านภาพลักษณ์ ทำให้ผลิตภัณฑ์รุ่นใหม่สามารถพัฒนาไปไกลกว่าเดิมในเชิงโมเลกุลและกระบวนการผลิต

การเดินเรื่องถึงจุดนี้ทำให้เห็นว่า Quorn ไม่ได้เป็นเพียงผลิตภัณฑ์ทางเลือก แต่เป็นก้าวแรกของการย้ายโปรตีนออกจากระบบเกษตรและเข้าสู่ระบบโรงงานที่ควบคุมได้ ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในเสาหลักของแนวคิด Future Food ในหลายทศวรรษต่อมา และปูทางไปสู่เทคโนโลยีที่ซับซ้อนกว่าอย่างการดัดแปลงจุลินทรีย์ การดัดแปลงยีนแบบไม่ทิ้งรอย และชีววิทยาสังเคราะห์ ซึ่งจะขอขยายรายละเอียดใน EP ถัดไป

#pirateketo #กูต้องรู้มั๊ย #ม้วนหางสิลูก #siamstr #winteriscoming